ПоискПочтаДискКалендарьДеньгиМой КругФотки
Войти


Чтобы получить доступ ко всем возможностям Я.ру, создайте страницу или , если у вас она уже есть.
(^_^)

клуб  

 
Присоединившись к клубу, вы сможете вывешивать фотки в галерее и создавать новые темы для обсуждения. Обсуждаемые темы клуба будут появляться на странице «Что нового».
Вступить в клуб

записи по  

месяцам · меткам · типам

выделить все / снять выделение

Показать
Avto-Lari написал
31 марта 2009 года, 14:43
(^_^)
kartuli leksebi

უსიყვარულოდ
მზე არ სუფევს ცის კამარაზე,
სიო არ დაჰქრის, ტყე არ კრთება
სასიხარულოდ....
უსიყვარულოდ არ არსებობს
არც სილამაზე,
არც უკვდავება არ არსებობს
უსიყვარულოდ.
მაგრამ სულ სხვაა სიყვარული
უკანასკნელი,
როგორც ყვავილი შემოდგომის
ხშირად პირველს სჯობს,
იგი არ უხმობს ქარიშხლიან
უმიზნო ვნებებს,
არც ყმაწვილურ ჟინს, არც ველურ ხმებს
იგი არ უხმობს...
და შემოდგომის სიცივეში
ველად გაზრდილი,
ის გაზაფხულის ნაზ ყვავილებს
სულაც არა ჰგავს...
სიოს მაგივრად ქარიშხალი
ეალერსება
და ვნების ნაცვლად უხმო ალერსს
გარემოუცავს.
და ჭკნება, ჭკნება სიყვარული
უკანასკნელი,
ჭკნება მწუხარედ, ნაზად, მაგრამ
უსიხარულოდ.
და არ არსებობს ქვეყანაზე
თვით უკვდავება,
თვით უკვდავებაც არ არსებობს
უსიყვარულოდ!

1914

------------------------------------------------

მერი

შენ ჯვარს იწერდი იმ ღამეს, მერი! 
მერი, იმ ღამეს მაგ თვალთა კვდომა, 
სანდომიან ცის ელვა და ფერი 
მწუხარე იყო, ვით შემოდგომა!

აფეთქებული და მოცახცახე 
იწოდა ნათელ ალთა კრებული, 
მაგრამ სანთლებზე უფრო ეგ სახე 
იყო იდუმალ გაფითრებული.

იწოდა ტაძრის გუმბათი, კალთა, 
ვარდთა დიოდა ნელი სურნელი, 
მაგრამ ლოდინით დაღალულ ქალთა 
სხვა არის ლოცვა განუკურნელი.

მესმოდა შენი უგონო ფიცი... 
მერი, ძვირფასო! დღესაც არ მჯერა... 
ვიცი წამება, მაგრამ არ ვიცი: 
ეს გლოვა იყო თუ ჯვარისწერა?

ლოდებთან ვიღაც მწარედ გოდებდა 
და ბეჭდების თვლებს ქარში კარგავდა... 
იყო ობლობა და შეცოდება, 
დღესასწაულს კი ეს დღე არ ჰგავდა.

ტაძრიდან გასულს ნაბიჯი ჩქარი 
სად მატარებდა? ხედვა მიმძიმდა! 
ქუჩაში მძაფრი დაჰქროდა ქარი 
და განუწყვეტლად წვიმდა და წვიმდა.

ნაბადი ტანზე შემოვიხვიე, 
თავი მივანდე ფიქრს შეუწყვეტელს; 
ოჰ! შენი სახლი! მე სახლთან იქვე 
ღონე-მიხდილი მივაწექ კედელს.

ასე მწუხარე ვიდექი დიდხანს 
და ჩემს წინ შავი, სწორი ვერხვები 
აშრიალებდნენ ფოთლებს ბნელხმიანს, 
როგორც გაფრენილ არწივის ფრთები.

და შრიალებდა ტოტი ვერხვისა, 
რაზე - ვინ იცის! ვინ იცის მერი! 
ბედი, რომელიც მე არ მეღირსა - 
ქარს მიჰყვებოდა, როგორც ნამქერი.

სთქვი: უეცარი გასხივოსნება 
რად ჩაქრა ასე? ვის ვევედრები? 
რად აშრიალდა ჩემი ოცნება, 
როგორც გაფრენილ არწივის ფრთები?

ან ცას ღიმილით რად გავცქეროდი, 
ან რად ვიჭრდი შუქს მოკამკამეს? 
ან „მესაფლავეს“ რისთვის ვმღეროდი, 
ან ვინ ისმენდა ჩემს „მე და ღამეს“?

ქარი და წვიმის წვეთები ხშირი 
წყდებოდნენ, როგორც მწყდებოდა გული 
და მე ავტირდი - ვით მეფე ლირი, 
ლირი, ყველასგან მიტოვებული.

1915


β-версия

 

Что получается:    изменить 
Подписаться на комментарии к записи

Получать уведомления о всех ответах в этом обсуждении.

 
Отписаться от комментарев к записи

Получать уведомления только о тех ответах в этом обсуждении, которые адресованы лично вам.

 
К сожалению, комментарий не удалось отправить. Попробуйте ещё раз.я в курсе